U bent hier

Channel Team Wassenaar zwemt met succes de Kanaal-dubbel (verslag met fotos)

2014-09-05 - Voorburg - 31 augustus arriveerde het team in Dover nadat teamgenoot Christian, die solo wilde zwemmen, niet de goede gelegenheid had gekregen. Hij is huiswaarts gekeerd. De ferry met het estafetteteam moet hem midden op Het Kanaal gepasseerd zijn.

Een barre tocht

De volgende dag hadden we met Michael Oram afgesproken. Michael coördineert zijn vloot die inmiddels uitgegroeid is naar 3 schepen. Zowel hij als zijn zoon Lance en zijn schoonzoon James zijn loods bij de CS&PF. We werden op zijn nieuwste aanwinst de Sea Farer II ontvangen. Het team besprak de mogelijkheden. Deze waren niet best. Veel wind en ook wel golven. We kregen een voorspelling van 4-5Bft met een grote kans op een periode van 6 mee.

Hij zag mogelijkheden, maar die zouden krap zijn. We zouden moeten afzien aan boord. De boot zou nogal wat deining maken. Hij wilde een periode van 30-35 uur voor ons hebben. Hoezo... we doen er toch 24 uur over? Ja, duidelijk: als het zwaarder weer is komt er wat bij.

We spraken af om de volgende dag om 12 uur te vertrekken. We waren nog niet koud in het hotel en we kregen het verzoek om een tij (12 uur) eerder te vertrekken. Middernacht dus. Dat zou ons meer ruimte geven om de terugreis ook te halen. Daarbij gaf hij ook aan dat het weer op onze terugweg beter zou worden. Daarmee waren we overstag.

Het dus tegen middernacht van 1 op 2 september verzamelen om aan boord te gaan in de haven van Dover. Het team had de avondmaaltijd met pasta bij een van de twee goede Italiaanse restaurants in Dover gegeten. Daarna nog wat gerust en bepakt en bezakt kwamen we rond 11.00 bij de Sea Satin van Lance Oram aan. We mochten direct aan boord en vertrekken. Tot onze verrassing was Michael ook aan boord en voeren ze deze tocht samen.

De Sea Satin was de enige boot die klaarlag en weg zou gaan. Het team had er zin in. We werden voorgesteld aan de waarnemers. Voor een dubbel zijn twee waarnemers nodig die elkaar kunnen aflossen. De een was een padvinder en de andere was net afgestudeerd juriste. Ze had zelf ooit ook een estafette gezwommen en had het waarnemen als zomerbaantje.

Katja overhandigde onze startvolgorde aan de waarneemster en daarmee konden we op Shakespeare Beach van start gaan. De haven gaf lekker vlak water en er leek geen centje pijn te zijn. De Sea Satin nam erg snel de bocht om Admiralty Pier. Om naar de luwte ervan te gaan.

We waren in no-time bij het kiezelstrand en Ralph kon te water. Hij zwom naar het strand zoals hij dat eerder ook deed in 2011. Toen was de overigens op Samphire Hoe. Hij mocht even wachten op de hele minuut van de GPS apparatuur aan boord. De scheepshoorn klonk en we konden van start!

Het was goed donker dus Ralph had een lamp aan zijn zwembroek en aan het elastiek van zijn bril. Zo gingen we de nacht door. Het havenhoofd voorbij werd duidelijk dat het Lance niet voor niets de bocht scherp nam. Golven! Gelukkig konden we ze niet goed zien in het donker, maar ze waren wel goed te voelen aan boord.

Ieder van ons een uur. Zelf was ik als zesde aan de beurt. Ik mocht het daglicht tegemoet. We waren al gevorderd tot in de separation zone toen Ralph het weer van me overnam. We hadden ondanks de omstandigheden goede vaart gemaakt.

De wind was fors en gaf op het water schuimkoppen, de bekende White Horses. Dat indiceert een windkracht 5. 

De zon begon te schijnen, doch overal om ons heen waren wolken en daaruit leek regen te komen. We hadden geluk. De weersinzichten van Michael waren "spot-on". We hielden het droog.

Vol goede moed verder naar Frankrijk. Bij daglicht zagen we de golven pas die we in de nacht niet zagen... Fors, heel fors. Lance gaf aan 1-1,5m. Gewoon doorzwemmen en doen alsof er niets aan de hand is. Gelukkig word je als estafettezwemmer na een uur afgelost en kan je weer bijkomen. In 12 uur 17 minuten bereikten we de kust van Frankrijk precies op de plek waar Lance en Micheal ons wilden hebben om de tocht terug goed te kunnen maken. Net als in 2011 was Ralph degene die de kust op mocht. De rotsen op klauteren, staan, even zwaaien naar de boot, de scheepstoeter afwachten en weer zwemmen.

Het eerste deel van de terugtocht verliep voorspoedig. Tot het tij weer moest gaan keren. Dat kwam niet. We lagen midden op Het Kanaal en ter hoogte van Dungeness. Dat is een soort puist onder Engeland die richting Frankrijk wijst.

Het tij moest ons terugbrengen ter hoogte van Dover, maar dat gebeurde niet. Er was ruzie tussen de wind, het tij en een hogedrukgebied op de Noordzee. Gevolg: we lagen vast op het kanaal in een nogal breed stuk.

Er zit dan niets anders op dan doorzwemmen. We zijn door dit wegvallen van de getijdestroming in een vrij rechte lijn naar de kust gezwommen. We kwamen in de baai ten westen van Dover uit bij Hythe. Daar stond voor onze finisher Hans een trap klaar om midden in de nacht het water uit te klauteren.

De tocht heeft uiteindelijk 28 uur en 16 minuten geduurd. De klus geklaard! Nu gaan vieren!