U bent hier

6 uur test geslaagd

2008-05-30 - Strijen-Sas - Iets eerder dan oorspronkelijk afgesproken was heb ik Marcel en Marcel op kunnen halen. Daardoor kon ik ook wat eerder starten met de tocht. Uiteraard heb ik dat eerst met Rijkswaterstaat overlegd. Zij zagen geen bezwaar. Om 11.45 uur aangekomen in Willemsdorp waar we begroet werden door mijn schipper Henk Broer. De kleine dieselmotor van de Blauwe Engel lag al te pruttelen in de box. Aan boord en snel de Dordtse Kil overgestoken en te water gegaan in het Hollands Diep. Fris water dat wel. Gelukkig niet zo koud als de boei buitengaats aangaf. Daar staat 14-15 graden op.

Ik zwom richting Haringvlietbrug met een stevige wind tegen en de daarmee gepaardgaande klappen van golven op de schouders. Dan span je je toch wel behoorlijk in om er tegenop te zwemmen. Ben dan ook met een veel te hoog armtempo van start gegaan: 68 slagen per minuut. Marcel van der Togt gaf me dat snel door dus kon ik dat aanpassen naar beneden en zakte naar 65. Dat bleek halverwege ook te veel van het goede. Een ander signaal dat ik mij te veel inspande was dat ik in mijn rechterbeen op gegeven moment tegen de kramp aanzat.

De voedingen verliepen in principe technisch goed nadat Marcel Daas en ik voldoende op elkaar ingespeeld waren. Inhoudelijk was een ander verhaal. Ik had een schema opgesteld met daarin op de kwartieren de rode powerbar voeding, op het halve uur isostar en op het hele uur een prutje van banaan en ananassap. Daarbij ook af en toe een stukje banaan toegestopt gekregen. Complicerende factor is dat ik regelmatig water binnenkreeg. Af en toe een ademhaling overslaan kon dat niet voorkomen.

Het extra water wat ik binnen kreeg gaf wel complicaties: het kwam er na verloop van tijd weer uit. Golven van alle kleuren van de regenboog. Je kon de voedingen na elkaar terugzien, uiteindelijk ook het restant van het ontbijt. Nou dan maar weer verder. Dat had ik al geleerd bij mijn IJsselmeeroversteken van de jaren 90. Braken is geen reden om te stoppen!

Het geeft wel te denken over het zoute water van Het Kanaal. Daar moet ik echt op anticiperen. Hoe, is een puzzel die ik nog moet oplossen.

Verder! Weer ritme gevonden. Op gegeven moment in een soort trance geraakt waarbij ik met rechts de boot raakte. Direct iemand op het dek gevraagd ondanks de golven. Ik weet wel dat ze me door de ruitjes van de kajuit goed in de gaten hielden, maar ik kon niet zie hoe en wat. Als zwemmer wil je oogcontact kunnen hebben met je begeleiding. Henk was altijd zichtbaar op zijn stekje in de kajuit.

Onderweg bedacht hoe Ben Lak van BenZeilen dat doet met Maarten van der Weijden: met die puinzak achter zijn boot. Door de boot een beetje scheef te leggen door de zak scheef achter de boot te hangen kun je onder de boot in de luwte blijven liggen. Hij heeft wel een zwaardere motor (en was er niet iets speciaals met zijn uitlaat?). Slim! Ja. Reglementair? Dat is maar de vraag. Ik laat het maar aan de scheidsrechter over om dat te beoordelen.

De tocht kost veel kracht op weg naar het Haringvliet. Na 2,5 uur krijg ik te horen dat we gaan keren na 3 uur. We hadden de optie wel besproken, maar ik moest daar toch over nadenken. Ik had van Peter Rotte Champagne aangeboden gekregen in Stellendam. Nou... daar zou ik toch niet voor donker gaan aankomen. Ik had het leuk gevonden om van A naar B te zwemmen. Dan zet je wat neer en kun je het verifiëren en verbeteren. Als er toestemming is van Rijkswaterstaat .... Gezien de golven was het nadenken hierover erg kort. Uiteraard was ik het met mijn team eens. In dit tempo en met deze golven gaat de verkeerde kant op!

Hijgend kon ik keren, als dat zo door had moeten gaan was ik er snel doorheen. Maar de wind in de rug was een weldaad. Wat een rust. Geen water meer naar binnen. Wel banaan er uit, maar dat mocht de pret niet drukken. Na 4 uur heb ik het gehouden bij powerbardrank, de isostar had ik toch te zoet aangemaakt naar mijn idee.

De rust van het water zorgde dat ik ook rust kon vinden in de slag. Gezakt naar 60 slagen en ik kon wat relaxen onderweg. Kwartier na kwartier door paddelen, rustig doorzwemmen. De kwartiertjes tussen de voedingen leken steeds korter te worden. Goed aan de zuurtofvoorziening gedacht met diepe ademhalingen tussendoor. Goed uit de rookpluim van de dieselmotor blijven.

Dan denk je op gegeven moment dat het wel gaat lukken. Op dat moment slaat het toe: pijn! Na vierenhalf uur begon mijn arm te zeuren. Dat veranderde snel in pijn. Marcel van der Togt gaf mij aan dat ik alleen door mocht gaan als ik het nog verantwoord achtte.

Tja, het is uiteraard aan mij, dat weet je als je hieraan start, maar je wilt ook niet je oom, die de boot zo bereidwillig ter beschikking stelde, teleurstellen. Daarbij stellen Marcel & Marcel hijn vrije tijd ter beschikking om me te begeleiden. die wil je niet teleurstellen. Ja, daar komen ze wel overheen als ik zou uitstappen.

Het gaat er om dat ik mezelf niet teleurstel. Broer, je wilt Het Kanaal over! Dat zal toch ook niet allemaal van een leien dakje gaan! Het is een les die ik mezelf wil geven. Even doorgaan. Marcel vraagt of het vermoeidheid is. Nee, dat is het echt niet. Het is de pijn links in mijn schouder die me de das om zal doen. Elke slag bij het begin van de overhaal - au!. Ik bedenk me wanneer ik deze pijn het eerste merkte. Dat was waarschijnlijk ergens in de 90-er jaren. Ben het IJsselmeer er ook mee over gekomen, maar toen was het niet zo stekend. In die jaren wat fysio gehad enzo, maar dat mocht niet baten. Wel sterker geworden in de schouder en de pijn jaren weten te vermijden.

Of de pijn nu bij de oude blessure ligt, denk ik eigenlijk niet. Toen Henk en ik de puinzak uittestten haalde ik deze uit het water elke keer. Daarbij niet alleen met mijn knieën getild maar ook met armen, schouders, rug etc. Een ongewone beweging voor mij. Toen voelde ik al wat gaande daar in de buurt. Bij het zwemmen deze week dat gevoel in de bovenarm niet echt weg weten te zwemmen. Tijdens de tocht lijkt het van de bovenarm naar die zwakke plek in de schouders geslopen.

De tocht met pijn en moeite uitgezwommen. Kreeg het laatste uur ook wat kouder, nee niet klappertanden, wel kippenvel op de benen en armen. Dat is nog geen signaal van ernstige onderkoeling, maar wel de eerste speldenprik die kant op. Vlak voordat we weer bij Strijen-Sas aankwamen had ik weer het gevoel dat het weer ging en kon me zelfs bedenken dat ik verder kon zwemmen dan de 6 uur. Bij het signaal "6 uur" ben ik er onmiddellijk uitgeklommen. Daarna beginnen de bibbers. Hersteldrank nemen en een half uur later in de auto is de kou allemaal weer over. De pijn zal wel enkele dagen duren...

Leerpunten:

  1. Loop niet te hard van stapel: 60 slagen per minuut is hard zat.
  2. Pijn is te verdragen. Ook nu 2 dagen na de tocht functioneert de arm niet 100%, maar er is zoveel herstel dat ik deze week weer het water in ga.
  3. Braken is geen reden tot paniek en ook geen reden om te stoppen.
  4. Kou is te verdragen.
  5. 6 uur is qua uithoudingsvermogen goed te doen. Klaar voor het IJsselmeer!
  6. Voeding: geen vast voedsel, zelfs geen banaan....
  7. Zout water naar binnen moet nog zeker mee geoefend worden.
  8. Met Henk Broer is het goed varen: een prima schipper die zijn hoofd koel houdt in barre tijden.
  9. Het begeleidingsteam lijkt op elkaar ingewerkt (om beurten ook op het dek om voor de veiligheid te waken).

Henk, Marcel en Marcel bedankt voor de support!

Helaas heb ik mijn camera in de auto laten liggen en had geen van de bemanningsleden een telefoon met fototoestel. Nee, de leeftijd van dit team is zodanig dat ze niet meer bij zijn met de meest geavanceerde smartphonetechnologieën. En eh, nee we hebben geen bakelieten autotelefoons met een losse accu.