U bent hier

Roel van Beek doet verslag van zijn Straat van Gibraltar oversteek

Yes! De Straat van Gibraltar kan afgevinkt worden. Het plan om dé Straat over te zwemmen is met succes voltooid. Waar we in eerste instantie al in 2016 zouden starten, was dit met een jaar uitgesteld. De schipper was ziek en in 2017 zouden we een 100% startplek hebben en zo geschiedde. (Red channelchallenge.nl: de rest van da pagina laden duurt even door de foto's)

Vrijdag 2 juni ben ik met mijn vriendin en een goede kennis naar Spanje vertrokken. Op het vliegveld in Malaga zou ik Zdenka ontmoeten. De dame met wie ik de oversteek zou maken. Zij komt uit Tsjechië en woont in Frankrijk. In 2012 hebben we elkaar leren kennen tijdens een trainingsstage in Hyéres, Frankrijk. Ik was daar samen met mijn coach Marcel van der Togt en collega zwemmer Maurice van den Berge.

Zaterdags hadden wij onze briefing met Laura, degene die alle financiën en administratie regelt. Daar werd duidelijk dat we maandags of dinsdags zouden starten. Afhankelijk van een andere zwemmer, hij mocht kiezen welke dag hij zou starten. Tevens vertelde Laura ons wat er van ons verwacht werd en wat de regels waren.

Er zouden 2 boten meevaren tijdens de oversteek. Een koersboot en de begeleidingsboot. De koersboot vaart constant zo’n 50 meter voor ons en die moesten we in de gaten houden. De begeleidingsboot zou naast ons varen en die zou ons van voeding voorzien en de veiligheid waarborgen.

Zondagmiddag hoorden we dat we maandags om 08.30 uur in de haven moesten zijn. Dus op dat moment de spullen langzaam gaan klaar maken. Tijdens het avondeten nog een goede pastamaaltijd en op tijd naar bed.

De volgende morgen vroeg eruit om even goed wakker te worden en goed te ontbijten. Laatste voorbereidingen getroffen, daarna Zdenka opgehaald die in het centrum sliep en op tijd melden in de haven. Om half 9 werden we door Laura geroepen om naar de boot te komen. Daar werd al gauw duidelijk dat we niet zouden starten. De eerste woorden van de schipper waren “bad news today”. Duidelijk werd dat midden op zee windvlagen stonden van 70 tot 80 km/h en golven van 2 meter hoor. Starten was ‘impossible’. Er werd zelfs even gesproken over een start in 2018. Hmmm….daar zat ik niet echt op te wachten.

Even goed gebaald die dag, maar daarna weer de knop omgezet. We hadden immers de hele week nog.

Dinsdags kregen we een appje van Laura. Vrijdag zou nog een eventuele startmogelijkheid zijn. Vrijdags zouden we ons om 10.15 uur moeten melden in de haven. Daar zou ons duidelijk worden of wij wel of niet zouden starten, maar dan moest de wind wel wat afnemen. Nauwlettend volgde ik de voorspellingen van die week en tot ons geluk nam de wind elke dag wat af! Yes! Tot die tijd hebben we iedere dag in zee gezwommen, met als uitzondering de donderdag. Donderdags was de wind zo extreem dat we genoodzaakt waren om in het zwembad van Zdenka te baden. Enerzijds nam donderdags de spanning wat toe, want het kon zomaar zijn dat we vrijdags zouden starten. Anderzijds kon ik nog niet geloven dat we vrijdags zouden zwemmen. De wind was donderdag zo ontzettend aanwezig.

In de voorbereidingen van deze week, zwommen Zdenka en ik dezelfde snelheid. We hoefden ons niet echt aan te passen aan elkaar. Dit waren maar kleine stukjes dacht ik. Ik wil het tijdens de oversteek ook nog weleens zien.

Vrijdagochtend vroeg wakker, ik keek naar buiten en zag dat het windstil was. Ik kreeg een appje van Zdenka die in het centrum sliep. ‘Geen wind hier!’. Geen wind op de berg en windstil in het centrum. We kregen langzaam maar zeker goede hoop. Eenmaal aangekomen in de haven spraken we direct de schipper, ondertussen keek ik even naar de vlaggen die in haven hingen. Ze wapperden nauwelijks. De schipper vertelde ons het volgende ‘De omstandigheden zijn niet optimaal, maar er is een startmogelijkheid. Wel vraag ik van jullie een minimale snelheid van 3,5 km/h, het eerste uur geen pauze en de pauzes zo kort mogelijk.’ Ik keek Zdenka aan en toen hadden we de keus gemaakt! Dat moet ons lukken. Vervolgens hoorden we dat we nog 5 minuten hadden tot de start. We hebben onze voeding (het laatste gedeelte) klaar gemaakt, zwembroek aan en ingesmeerd. Het boottochtje van de haven naar de startplek had ik zenuwen ten top. Zouden we het gaan halen of niet? Het gaat nu toch echt gebeuren, zwemmen van Europa naar Afrika. Op de boot nog gauw even een belletje naar pap voor de laatste bemoedigende woorden en toen de focus erop.

Uiteindelijk om 10.59 uur klonk het startschot van het schiereiland in Tarifa. Het water was van een prima temperatuur, volgens de schipper ongeveer 18,5 graad. Het eerste uur vloog voorbij, ondanks dat ik mij even warm moest zwemmen en in mijn slag moest komen. De eerste pauze die na een uur plaatsvond kregen we 2 duimpjes van de schipper. Ondertussen zorgde mijn vriendin voor de voeding van Zdenka en mij en dat ging goed. We waren met een kleine 25 seconden alweer aan het zwemmen. Na de 3e pauze, na ongeveer 2 uur, zag ik dat de Marokkaanse vlag op de boot werd gezet. Dat gaf mij een goed gevoel. Zouden we nu ongeveer op de helft zijn? Ondertussen zwommen Zdenka en ik gestaag door. We hadden sinds de start al dezelfde snelheid en de samenwerking liep perfect en hielden elkaar in het oog.

Soms keek ik even terug naar Spanje en keek of Spanje al kleiner werd, Marokko kwam in ieder geval steeds korter bij.

Na 3 uur zij mijn vriendin dat we bezig waren aan de laatste 3,5 km en dat we nog 1 pauze zouden krijgen. Ik voelde mij nog steeds sterk en we bleven snelheid houden. De laatste pauze, nog 2 km te gaan. Even een extra stukje banaan en een extra slok Maxim. Niet meer stoppen en gaan finishen. Dat was mijn gedachte. Net na de laatste pauze zakte de watertemperatuur opmerkelijk. Gevoelsmatig zakte deze naar de 15,5 tot 16 graden. Ik schrok er een beetje van, hoewel ik wist dat er koude stromen mogelijk waren. Niet aan denken, snelheid behouden en elkaar in het oog houden. Ik zag de Marokkaanse kust nu toch echt wel naderen.

Het water was helder en ik kon diep kijken, tot ongeveer 10 tot 15 meter diepte zag ik ontzettend grote vissen. Best wel indrukwekkend. Naar later bleek dat dit Tonijnvissen waren.

Op een gegeven moment, ongeveer 10 minuten voor de kust zag ik de begeleidingsboot bij ons wegvaren. Dat kon maar 1 ding zijn dacht ik: dolfijnen! Een groep van 15 tot 20 dolfijnen kwam ons op enige afstand vergezellen. Helaas heb ik ze niet gezien, maar het is wel bijzonder dat je er zo kort bij hebt gezwommen. Ze zwommen op ongeveer 20 tot 25 meter bij ons vandaan. Toen ging de hand van de schipper in de lucht. Nog 500 meter te gaan. Ik was toen al zo ontzettend blij, maar ik wist ook dat ik er pas zou zijn als ik aan zou tikken.

Gelukkig, dat gebeurde! Na 4 uur en 11 minuten zijn Zdenka en ik samen gefinisht aan de Marokkaanse kust.

Die avond heerlijk gegeten met zijn allen en geproost op ons succes. We hebben heerlijk gegeten bij een Spaans restaurant en zaterdag rustig richting huis.